Carbiren saltoa

Gaur goizean lasai-lasai nebilen kaiolako goiko solairuan plastikozko hodia marraskatzen non bat-batean txistu-hots beldurgarria entzun dudan! Ustekabean hartuta salto ikaragarria eman dut eta beheko solairura erori naiz.

Berehala hasi dut inbestigazioa zer demontre gertatu den jakiteko. Azalpena erraza da: amari ez zaio gustatzen plastikozko hodia karraskatzen dudanean, nire etxea jango dudala dio. (Zelako ergeltasuna!). Haserre, ikustean zertan ari nenbilen txistu  egin du ni ohartarazteko. Baina ez zuen uste horrelako sustorik hartuko nuenik, ez behera jauziko nintzenik. Tira, barre egin dit horren gutxirekin hainbeste beldurtu naizelako. Amak ez nau ulertzen!

Azterketa medikoak gorroto ditut

Ostirala, 2010ko azaroak 26

Kaixo lagunok! Gustakovich naiz. Badakizue zer den azterketa medikoa? Guztioi gustatzen ez zaigun miaketa fisikoa da. Normalean medikuak dira azterketa hau egiten dutenak. Organu eta aparatu guztiak begiratzen dituzte patologiak baztertzeko. Nire kasuan, ama medikuntza ikasten zuenez, azterketa medikoak egiten zizkidan. Ados, ez ziren oso azterketa sakonak baina beti buruz behera jartzen zidan sabela aztertzeko. Zergatik galdetuko duzue? Ni hamster arra nintzenez, guruin bat neukan sabelaren erdian niri usaina emateko eta sexualki erakargarria egiten zidana. Alabaina, batzuetan guruina infektatu ahal zen eta horregatik ama etengabe begiratzen zidan tripa. 

Bestetik, azkazalak ere begiratzen zizkidan eta askotan hauek mozten zituen. Badakit batzuetan zenbait gauzekin nahasten nintzela, baina zergatik nire azkazal politak moztea? Ez zitzaidan hau batere gustatzen eta horregatik zeregina zailtzen nion. Etengabe mugitzen nintzen eta orduan ama ez zen ausartzen hauek moztera! Orain zer diozu ama? Ni gogaitzen jarraituko duzu?

Nire hasierak

Asteartea, 2010ko azaroak 23

Gaur nire familiaren istorioa azalduko dizuet. Ni baserri batean jaio nintzen nire txakur anaiarekin batera. Biok oso pozik geunden inguru hartan: txikitatik korrika egin genezake, anaiarekin borrokatzen nuen... Alabaina, hilabete batzuk nituenean hiriko etxe batera eraman ninduten txakur ama ezin ginduelako bioi zaindu. Hemen hasi zen nire oraingo bizitza. Dakizuenez, ama eta Carla arrebarekin bizi naiz, oso-oso pozik. Nahi ditudan laztanak ematen dizkidate, kalera egunero hainbat alditan ateratzen naiz, txakur eme askorekin jolastu dezaket, etxebizitzaz aldatzen dut noizean behin...

Herenegun, ordea, nire iraganeko bizitzara itzuli nintzen segundu batzuetan. Beste baserri batera eraman ninduten eta nire anaia ikusi nuen! Bai, ezin nuen sinetsi, hain aldatuta zegoen. Noski, ni bera baino askoz ere dotoreagoa naiz, ni hiriarekin batera findu naiz. Bera, ordea, oso apatza izaten jarraitzen du. Gainera, kontatu dit seme bat izango duela! Urte bateko adinarekin semea! Esan zidanean ezin nuen sinetsi. Ni oraindik nago nire bizitza bideratzen eta bera seme-alabak izaten jadanik. Kontuan izan behar duzue landan bizi diren txakurrak azkarrago heltzen dira eta seme-alabak goiz izatea ez da arraroa.

Carbiren abenturak!

Gaur kaiolatik irten naizenean paseo bat ohetik ematera argi nuen zer egin nahi nuen: Pelikula bat! Beraz zuzenean ordenagailu eramangarrira igo naiz eta nire hankatxoekin teklatuan ibiliz amak erabiltzen duen programa filmeak egiteko ireki dut. Pena da ez dakidala nola erabiltzen den. Baina ulertu ote du amak nire mezua? Baietz dirudi, nire bideo berri bat aurki baidaiteke orain interneten! Espero dut nire aktuazio bikaina gustuko izatea!

Carbi

Carbiren abenturak: ohean.

Gaur goizean kaiolako atea irekita aurkitu dut eta betiko moduan mundua ikustera atera naiz. Atearen bestalde ohea zegoen, ohea ezaguna dudanez beldurrik gabe ibiltzen naiz alde batetik bestera kuxkuseatzen. Lehenengo esan behar dizuet amaren ohea ez dela nirea bezalakoa. Beti konpontzen saiatzen naiz izarak karraskatuz goxoagoa izateko, nire kotoizko ohea bezala. Baina amak ez du batere gustuko eta beti debekatzen dit izarak karraskatzea. Ez al du ulertzen bere onerako egiten dudala?

Gaur beraz, amari mesederik ez egitea erabaki dut eta ohea ikertzea. Ohea mundu zirragarria da, beti ezberdina da eta. Batzuetan handia eta hutsa. Besteetan mota guztietako gauzak topa daitezke: liburuak, apunteak, arropa, peluxeak, ordenagailu eramangarria eta baita ama ere! Nire ikertzeko teknika sekretua dastamena da. Dena ahora eramaten dut, amaren hitzetan ume txikiak bezala. Apunteak karraskatzen saiatu naiz baina ama haserretu egin da berriz ere. Nik bere onerako egin dut, noski. Apunterik gabe ez du ikasten egon beharko, ezta? Amak ez nau batere ulertzen. (Tira, egia da papera marraskatzea maite dudala, kartoi hobea bada ere. Baina arrazoi nagusia ama izan da. Ulertuta?)

Boligrafoa dastatu dut ere, baina ukitzen nuen bakoitzean ihes egiten zuen bueltaka kuadernoan behera. Ez da oso adiskidetsua boligrafo hori. Dibertigarria da ordenagailu eramangarri gainean ibiltzea txirrista baten moduan irrist egiten duzulako! Azkenik Winni Pooh-rekin jolastu nahi izan dut. Asko gustatzen zait sakeleko telefonotik zintzilik dagoen Winni panpintxo hori, karraskatzeko ezinhobea da. Baina berriz ere amari ez dio graziarik egin. Ez dago eskubiderik! Ezin al dut ere karraskatu ala?

Behin oheko gauza guztiak aztertuta, ohetik bestalde zer dagoen ikertu behar da. Eta hara! Ohe alboan ezti usaineko kutxa misteriotsu bat zegoen. Hurbildu naiz eta sudurra sartu hobeto usaintzeko eta bat-batean ZAPLAST! Irrist egin dut eta kutxa barnera erori. Eskerrak jerbo entrenatua naizela. Azken unean eskutxoekin kaxaren bazterrera heldu naiz amildegira erori aurretik eta pelikuletalo "Triple salto mortal" horietako batekin igo egin naiz berriz ere ohera. Akzio-filmetan agertzeko prest nago jada! Salto ezin hobea izan da eta.

Ondoren abentura nahiko izan direla egun baterako erabaki dut eta kaiolara bueltatu bazkaltzera. (Hainbeste kirolaren ostean gose izaten naiz eta; eta jan ondoren siesta bota behar da jakina). Ama oso harro dago nire filmeko saltoaz eta kontatu dit kutxa hori zereal-kaxa hutsa zela. Beharbada beteta egon balitz ez legoke amildegira erortzeko arriskurik. Ah, zein usain goxoa zuen!

Carbi.

Burdinezko barrak, ze goxoak!

Asteartea, 2010ko azaroak 16

Kaixo, nire izena Gustakovich da eta espiritu bat izan arren, blog honetan hitz egingo dizuet nik bizitako esperientzen berri emateko. Ni hamster errusiarra nintzen eta nire portaera beraz, ez da hamster roborowski horiek ezagutzen dituzuena bezala. Ni askoz txintxoagoa nintzen nahi nuenean, noski. Hasteko, ni ez nion ama Soniari hainbeste buruko min eragiten ez nintzelako garbitzaile amorratua. Janaria nire lekuan neukan, komuna beste leku batean eta logela bestean. Hala ere, ez nituen txokoak hain garbi uzten ez nuelako nire denbora eskobatzen xahutzen. Amak eskerrak eman beharko lidake ez nuelako kaiolaren kanpoaldea zerrautzez betetzen.

Kaiolan egotea zen niri asko gustatzen zitzaidana. Badakit arraroa dela, baina nik gustokoa nuen burdinezko barrak izatea. Burdinezko barrak oso goxoak gogoratzen ditut. Izugarri gustatzen zitzaizkidan batez ere goiko solairukoak. Gau osoa ematen nuen burdinezko barrak karraskatzen. Estresaren aurka erabiltzen nituela pentsatzen zuen amak, baina egia esanda burdinezko barrekiko maitasuna zen nik sentitzen nuena. Burdin trangak hortxe zeuden beti ni hozteko beroa nuenean, ni sostengatzeko funtzioa zeukaten sabaitik zintzilikatzen nintzenean, irristatzeko funtzioa ere bazuten, zapore bitxia zuten etab. Amak, berriz, ez zuen gure amodioa ulertzen eta beti saiatzen zen ni hauetatik aldentzen. Baina nire maitasuna oso bortitza zenez, lortzen nuen kaiolara berriro itzultzea. Askotan burdinezko barrak kanpotik karraskatu behar izan nituen nire afektua erakusteko.

Nire amodioa, ordea ez da heldu hurrengo belaunaldi honetara. Vito eta Lucky-k ez dute ni bezalako sentimenduak. Noizean behin Lucky-k burdin trangak marraskatzen ditu baina estresatuta dabilenean bakarrik. Hori ez da benetazko maitasuna. Argi dago: Gauza onak gutxi irauten du.

Carbiren etxeak

Amak beti dio printzea naizela. Agian horregatik ditut bi etxe. Bata handia da, gaztelu bat bezala, eta hodia eta bigarren solairua eta guzti ditu! Bestea aldiz txikia eta erosoa da. Gainera karabana ere badut. Edo karroza ote? Ez dakit. Kasua da kutxa bat dela alde batetik bestera eramaten nauena, oso erosoa bidaiatzeko, baina batzutan kulunka egiten du eta urduri jartzen naiz. Horretaz aparte bola dut noski, ibilgailu-modelorik berriena eta arrosa kolorekoa gainera! (Bai, amak aukeratu zuen).

Amak printzea naizela dio, aitak berriz mimatua.

Zelako logura!

Ihes egiteko unea!

Zeri begira zaude?

Bigarren solairuan, gazteluaren errege.

Pipak maite ditut!

Zer ote dago hor kanpoan?

Leihotik begira

Argazkirik ez, logure naiz eta!

Libre azkenik?

Ikusten zaitut!

Txakur estralurtarra

Lur naiz berriro ere, ikus dezakezuenez asko gustatu zait blog honetan idaztea. Izan ere, hemen agertu nintzenetik itzal handiko txakurra bihurtu naiz nire auzoan eta hori eskertzekoa da. Oraingo honetan dakartzat oso pasarte dibertigarria.

Gaur dutxatzerako orduan, beti bezala bainuontzian sartu naute. Eta ohitura denez hortik ihes egiten saiatu naiz, baina bainuontziaren hormak irrist egiten dute! Jakin behar duzue ni asko garbitu behar naizela nire ilea oso zikina delako. Beraz, 10 egunero dudan errituala oroimenean gordeta daukat. Hala ere, ustekabeak beti suertatzen dira. Egun batean eskuoihal batekin lehortu ninduten eta asko gustatu zitzaidan. Hurrengo egunean, berriz, ile-lehorgailua erabili zuten eta ez zitzaidan batere gustatu. Izugarrizko zarata egiten du eta gainera airea nabaritzen duzu gorputzaren atal guztietan. Haize-bolada handia egongo balitz, ulertuko nuke sentsazioa, baina etxean egonik oso arraroa iruditzen zait haizea izatea.

Egun gertatu zaidana da xanpuz aldatu dugula. (Guk ez dugu Jerbal essences erabiltzen jerboentzat pentsatuta dagoelako). Xanpu urdin bat erabili dugu eta apar asko sortu da ilea igurtzi didatenean. Oso bitxia iruditu zait apar urdina ikustea. Hala ere, arazoa ez da igurzterakoan gertatu, lehortzerakoan baizik. Ama ni sikatzen zegoen konturatu denean ilea urdina neukala! Korrika etxetik irten behar izan dugu eta albaitarira joan. Hark esan digu kolorea itzulgarria dela, lehenengo egunean gerta daitekeen erreakzioa dela. Ufff, zelako arindura!

Erratzari irabaziko diot!

Asteazkena, 2010ko azaroak 10

Kaixo! Bruni dut izena eta gaur nire burua aurkeztuko dut. Txakur gaztea naiz, orain dela gutxi urte bat bete dut eta oso pozik nago etxean Carla nire arrebarekin. Dakizuen bezala, bera oso lasaia den bitartean, ni ipurtarina naiz. Edozerk poza eragiten dit. Bai, horrela da, hamsterrak bisitatzera banoa, isatsa alde batera eta bestera mugitzen dut nire poza adierazteko. Esaterako, kalera baldin banoa salto egiten dut edo nirekin jolasten badute oso alai jartzen naiz.

Hori dela eta, nirekin jolasteko edota ondo pasatzeko abere ezinhobea naiz. Familiako kiderik zailenaren maitasuna lortu dut, Soniaren aitarena. (Ama Soniaren aitarena Vito eta Lucky-k ezango lukete). Oso pertsona haserrekorra da eta ez zaizkio animaliak etxean gustatzen. Animaliak landan baino ez ditu ikusi nahi. Hala ere, nire jolasekin barre egiten du eta izugarri gustatzen zaio nik korrika egitera eramaten dudanean. Tira, berak uhala eramaten du, baina nik indarra jartzen dut erritmo ona eroateko.

Egun batean, Soniaren aita erratz batekin ni segika zebilen oso pozik. Ni oso urdurituta nengoen erratza handia zelako. Izan ere, erratzari gatazka irabaztea erronka bezala ikusten nuen. Ni bera baino trebeagoa nintzen eta askoz ere azkarragoa. Alabaina, bat-batean erratza izugarria egin zen: aitaren eskuetan ez ezik, zoruan ere bazegoen erratza. Ni irabazten ari zen erratza erraldoia bihurtu zelako eta ezin nuen horren aurka jo. Beraz, eskobatik aldentzen saiatu baino ez nuen egiten hau desagertu arte. Aitak erratza bere lekura eraman zuen harridura aurpegiarekin.

Gizakientzako azalpena: Erratza ez zen handiagoa egin, itzala zen ni izutzen ninduena. Orain hori badakit baina oraindik ez naiz itzal horretaz fidatzen. Zergatik egun batzuetan agertzen da eta beste batzuetan ez? Ez hori bakarrik, itzala deritzozuen objektu horrek forma ezberdinak hartzen ditu, ez ote da mamu bat? Gizakiok edozertaz fidatzen zarete. Zuek bai inozoak!

Zelako arrain handia!

Kaixo! Claudio oilarra, Txingurri, Silvester eta Tazmania gara eta gure bizitzari buruz hitz egingo dizuegu. Guztiok arrainontzi handi batean bizi gara baina ez dugu gure bizitza osoan hemen igaro. Hasieran, dendako arrainontzietan bizi ginen, batzuk Galdakaon eta beste batzuk Bilbon. Gainera, espezie ezberdinetakoak gara, beraz, lehengusutzat baino ezin gara hartu.

Nahiko ondo bizi gara. Egunero esku batek jaten ematen digu, baina ez ordu berean ezta esku bera ere. Jende asko egon omen da gurekin bizitzen eta horregatik janari kantitatea ezberdina da. Guri gustatzen zaigu esku handi eta potolo batek ematen digun janaria, beti kopuru handitan izaten da eta inor ez gara gose gelditzen. Beste eskuek berriz janaria uretara bota eta segiduan joaten dira. Beraz, arreta handiz ibili behar dugu janaria eskuratu ahal izateko. Azkarra ez bazara, jan gabe geldituko zara.

Eta bizitza gehiago konplikatzeko, orain bi arrain berri ditugu familian. Bat Bosko du izena eta oso mantsoa da, beraz, ez digu arazorik sortzen. Bestea, aldiz, erraldoia da, gu baino bi aldiz gutxienez eta Estu izena du. Izutzen gaitu baina inoiz ez digu ezer egin. Egun osoa igarotzen du arrainontziaren hormak begiratzen. Gure hipotesia da oraindik ez dela ohitu eta bere etxera itzuli nahi duela. Horregatik, nostalgiaz begiratzen du arrainontzia edota irteera bat bilatzen ari da, nork daki!

(klikatu irudian eta agertzen den luparekin izenak hobeto ikus daitezke)

Ipurdi fresko-freskoa

Asteazkena, 2010ko azaroak 3

Kaixo! Nire izena Lur da eta nire istorioa kontatuko dizuet. Ni ez naiz Vito eta Lucky-rekin bizitzen, lagun bat besterik ez naiz baina maitagarria naizenez, utzi didate hemen idazten! Ze ona naiz jendea konbentzitzeko orduan!

Tira, ni oso txakur txikia naiz, hilabete batzuk (3hilabete) baino ez ditut eta hilabete bakarra daramat nire amarekin. Ama ez da ni bezalakoa, hori ulertzen duzue, ezta? Bera ez da iletsua eta bere usaina ez da nirea bezalakoa. Gainera, ni baino askoz altuagoa da!

Amarekin bizi naizen denbora honetan, gauza asko ikasi ditut. Adibidez, nire lehenengo paseoak eman ditut. Ez dakizue zelako interesgarria den paseatzea! Badakizue zenbat usain ezberdin dauden? Eta zenbat jende eta zenbat txakur! Zirraragarria benetan! Bestetik, nire lehenengo bainua ere probatu dut eta...ez dakit nola azaldu izan dudan sentsazioa. Bat-batean bainuontzi batean murgilduta aurkitu dut neure burua eta hortik ezin atera! Ez hori bakarrik, hain bustita nengoen ze ileak pisatzen zuen. Oso arraroa, benetan, ez ezazue probatu. Ahal baduzue ohitura horretatik aldendu zaitezte!

Hitz egingo dizuet orain janariaren alboan jartzen didaten ur platerari buruz. Zuek ba al dakizue zertarako balio duen? Nik ulertzen dut elikagaiak jateko direla baina ura duen platera? Nik ipurdia freskatzeko erabiltzen dut. Horrela, ipurdia hozkirritua daukat eta bide batez garbia ere bai. Ama, hori egiten dudanean nire atzetik doa niri errieta egiteko baina ez dakit zergatik. Hurrengo egunean platera hor jarraitzen du, beraz, nik uste dut haserrealdia pasatzen zaiola.

Arraioa! Non daude giltzak?

Kaixo, Carla naiz eta blog honetan idazteko baimena dudanez, nire istorioa kontatuko dizuet. Hasteko, badakizue akuri bat naizela eta nahiko poxpolina gainera! Karraskarien multzoan sailkatzen naute baina ni ere ez nago ados sailkapen honekin. Zuek uste duzue niri Vito eta Lucky-rekin taldekatu behar didatela? Ezta pentsatu ere! Ea ordenagailuen teknologian gehiago murgiltzen naizen eta horrela facebook-ean karraskarien independentzia eskatuko dut, ea horrela inork entzuten nauen. Beste egunen batean niri buruz informazio pertsonal gehiago aipatuko dizuet, baina oraingoz honekin nahikoa da.

Ni Bruni txakurraren arreba naiz. Bai, badakit animalia ezberdinak garela, baina etxe honetan tokatu zait bizitzea eta horrela da! Bruni oso anai astuna da eta horregatik amak berari atentzio handia eskaini behar dio.  (Nire ama, ama Soniaren izekoa da). Etxez aldatzen garen bakoitzean kriston iskanbila sortzen da. Beraz, herenegun, amak atea ireki zuen eta giltzak jausi zitzaizkion. Ni, alaba txintxoa naizenez, giltzak hartu nizkion nire bidai-saskian. Amak, ordea, ez ninduen eskerrarik eman, eroa balitz bezala leku guztietan bilatzen hasi zen giltzen bila. Ni berari begiratzen nion giltzak nituela esateko asmoz baina ez zidan entzuten. Jo ta ke leku batetik bestera zebilen kezkatuta. Minutu batzuk igaro ondoren, ni saskian mugitu nintzen eta orduan amak eskua sartu zuen giltzak hartzeko. Badirudi nire ipurdiarekin giltzak estaltzen nituela! Sentitzen dut, ez nintzen konturatzen. Ipurdi lodia al dut? Bihar dieta egingo dut badaezpada!

Carbi: Hodeien kondaira

Azkenik lortu dut txakur horren baimena blogean idazteko! Ezagutzen ez naituzuenontzat Carbi jerboa naiz, aktore ospetsua marraskarien munduan, Youtube-en aurki ditzakezue nire filme famatuak. (Tira, bi besterik ez ditut egin orain arte, baina ziur laster askoz gehiago egingo ditudala, hain polita naiz zein ikusleak benetan maite naute).

Gaur jerboen kondaira sekretua kontatuko dizuet, belaunaldiz belaunaldi aho aho kontatu den istorioa: Hodeien biztanleen legenda. Niri amak kontatu zidan eta hari berriz bere amak eta honela gaur arte iritsi da kontakizun eder hau eta orain nik munduari egia azalduko diot. Arretaz irakurri.

Ba al dakizue zer diren hodeiak? Bai, zeruan zintzilikatutako gauza zuri horiek. Hodeiak kotoizko oheak dira benetan, jerboen paradisua eta bertan lehenengo jerboak bizi dira denbora guztian gu, lurreko jerbo txikiak zaintzen. Jerbook kotoi-oheetan lo egiten dugu eta kotoi zati txikiak moldatzeko gai gara handiak bihurtu daitezen, honela ere jaio zire hodeiak. Orain dela milioika urte jerbo batek kotoi zati bat hartu eta hainbeste moldatu zuen non erraldoia bihurtu omen zen. Hain handia zen lurrean berarentzat lekurik ez zegoela eta jerboak zerura eraman behar izan zuen. Behin zeruan kotoi zati erraldoia zati txikiagoetan banatu zuen eta bakoitza bere sema-alaba bati eman zion bertan bizitzeko eta kotoia moldatzen jarraitzeko. Egun hartatik aurrera zeruan kotoi-hodeiak ikus daitezke non erregetzako jerboak bizi diren goxo-goxo gu zaintzen eta lehenengo jerboaren lana jarraituz kotoia gero eta gehiago handituz. Hauetako jerbo batzuk bene-benetan artistak dira eta kotoiari forma bereziak ematen diete. Horregatik zerura begiratzean eta hodeiak ikustean saihatu behar zarete jerboak lanean ikusten eta lortzen baduzue, kontatuko al didazute nola lortzen dituzte hain irudi ederrak sortzea? Nik ohea besterik ez dakit egiten eta!