Ederra naiz benetan!

Iruzkinen batean irakurri dudanez polita naizela, nire argazki batzuk erakutsiko dizkizuet ikus dezazuen nire edertasuna. Gainera, orain dela egun batzuk kaletik nenbilela esan zidaten galanta nintzela, beraz, sinistu beharko dut, ezta?

Argazki honetan ikus dezakezue zein den nire jarrerarik gustokoena: bi hankatan egotea. Ez dakit zergatik ez nintzen gizaki bezala jaio ze niri ere bipedestazioa izugarri gustatzen zait. Lau hanketan egotean askoz ere baxuagoak gara eta ez dugu gure aldamenean gertatzen denaz ohartarazten. Ondorioz, etengabe bi hanketan jarri behar naiz zerbaitetaz enteratzeko.


Ohea hamaika aldiz esan didate ez dagoela txakurrentzat diseinaturik, baina zergatik? Ez dut ulertzen zergatik txakurrok ezin garen ohearen gainera igo! Nik izugarri maite dut ohera igotzea. Oso handia da, gainera, biguna, beraz ezinhobea lo egiteko! Alabaina, disimuluan egin behar dut denbora osoan bestela errieta egiten didate.

Hau da nire peluxerik gustokoena. Nire amarena ere gustokoena denez, ez dit berarekin jolasten uzten. Orain dela gutxi, txakur-peluxe bat erosi zidan, baina ez da elur-orein hau bezalaxe. Elur-oreina mundiala da, bere ukimena hain da leuna!

Irudi honetan ikus dezakezue txikitatik txapinak maite ditudala. Obsesio antzeko bat daukat beraiekin, baina hori gertatzen zaigu ia txakur guztioi, ezta? Beraz, geneetan izan omen dugun ideia finkoa da, ni ez naiz erruduna!


Tira, edozein motako zapatilak ere atsegin ditut, onartzen dut. Nire jostailuak ere baditut nire txokoan baina hauek hartzen baditut jendeak ez dit kasurik egiten. Haien zapatilak hartzen baditut, ordea, berehala konturatzen dira eta nire atzetik ibiltzen dira korrika. Hain da dibertigarria harrapatze joko honetan jokatzea!

Carbiren etxeak

Amak beti dio printzea naizela. Agian horregatik ditut bi etxe. Bata handia da, gaztelu bat bezala, eta hodia eta bigarren solairua eta guzti ditu! Bestea aldiz txikia eta erosoa da. Gainera karabana ere badut. Edo karroza ote? Ez dakit. Kasua da kutxa bat dela alde batetik bestera eramaten nauena, oso erosoa bidaiatzeko, baina batzutan kulunka egiten du eta urduri jartzen naiz. Horretaz aparte bola dut noski, ibilgailu-modelorik berriena eta arrosa kolorekoa gainera! (Bai, amak aukeratu zuen).

Amak printzea naizela dio, aitak berriz mimatua.

Zelako logura!

Ihes egiteko unea!

Zeri begira zaude?

Bigarren solairuan, gazteluaren errege.

Pipak maite ditut!

Zer ote dago hor kanpoan?

Leihotik begira

Argazkirik ez, logure naiz eta!

Libre azkenik?

Ikusten zaitut!

Carla bere osotasunean

Ezagutzen nauzuenez ez dut nire aurkezpena egingo berriro ere. Nire argazkiak erakutsiko dizkizuet ikus dezazuen nolakoa naizen eta nire gustoen berri emango dizuet.

Argazki honetan ikus dezakezue nire barazkirik gustokoena: txikoria-belarra. Landare honen zurtoinak jaten ditut minutu gutxitan. Hain goxoak daude!

Badakit nire itxura arraro samarra dela, zigarro bat erretzen ari naizela dirudi. Baina ez da horrela, nik amak jarritako dieta hitzez hitz jarraitzen dut eta zigarroak ez dira honetan sartzen. Fruitu lehorrak jaten ditut edozein marraskari bezala, ogi gogorra eta barazki ugari. Niri ez zait ura asko gustatzen eta horregatik egunean zehar askotan txistu egin behar dut barazkia emateko. Edozein motatako barazkiak gustatzen zaizkit: aza, azalorea, uraza, azenarioa, espinakak...

Irudi honetan erakusten dizuet nire logela. Ez dut kaiolan lo egiten oso deserosoa baita. Nahiago dut leku bigun bat han etzanda egoteko. Gainera, oso mantsoa naizenez nitaz fidatzen dira eta kaiola ez didate normalean itxita uzten. Beraz, txoko batetik bestera etengabe saltoka ari naiz. 

Hemen ikus dezakezue ez naizela handia ezta txikia ere: tamaina ertainekoa naiz. Sofaren gainera igotzen nautenean ertzak maite ditut eta ez naiz nire neba bezala. Ni ez naiz kuxkuxeroa eta nahiago dut nire bizilekuan egon, oso babestua.

Batzuetan, nire etxebizitza aldatzen duen bitartean, amak uzten dit ohean jartzen baina nebarekin kontu handiz ibili behar du ni musukatzeko nahian dabilelako beti.

Hemen nire saltsara nago! Etxean babestuta eta ikusten duzuenez ez ditut burdinezko barrak behar ez zaidalako kaiolatik irtetzea gustatzen.

Erratzari irabaziko diot!

Asteazkena, 2010ko azaroak 10

Kaixo! Bruni dut izena eta gaur nire burua aurkeztuko dut. Txakur gaztea naiz, orain dela gutxi urte bat bete dut eta oso pozik nago etxean Carla nire arrebarekin. Dakizuen bezala, bera oso lasaia den bitartean, ni ipurtarina naiz. Edozerk poza eragiten dit. Bai, horrela da, hamsterrak bisitatzera banoa, isatsa alde batera eta bestera mugitzen dut nire poza adierazteko. Esaterako, kalera baldin banoa salto egiten dut edo nirekin jolasten badute oso alai jartzen naiz.

Hori dela eta, nirekin jolasteko edota ondo pasatzeko abere ezinhobea naiz. Familiako kiderik zailenaren maitasuna lortu dut, Soniaren aitarena. (Ama Soniaren aitarena Vito eta Lucky-k ezango lukete). Oso pertsona haserrekorra da eta ez zaizkio animaliak etxean gustatzen. Animaliak landan baino ez ditu ikusi nahi. Hala ere, nire jolasekin barre egiten du eta izugarri gustatzen zaio nik korrika egitera eramaten dudanean. Tira, berak uhala eramaten du, baina nik indarra jartzen dut erritmo ona eroateko.

Egun batean, Soniaren aita erratz batekin ni segika zebilen oso pozik. Ni oso urdurituta nengoen erratza handia zelako. Izan ere, erratzari gatazka irabaztea erronka bezala ikusten nuen. Ni bera baino trebeagoa nintzen eta askoz ere azkarragoa. Alabaina, bat-batean erratza izugarria egin zen: aitaren eskuetan ez ezik, zoruan ere bazegoen erratza. Ni irabazten ari zen erratza erraldoia bihurtu zelako eta ezin nuen horren aurka jo. Beraz, eskobatik aldentzen saiatu baino ez nuen egiten hau desagertu arte. Aitak erratza bere lekura eraman zuen harridura aurpegiarekin.

Gizakientzako azalpena: Erratza ez zen handiagoa egin, itzala zen ni izutzen ninduena. Orain hori badakit baina oraindik ez naiz itzal horretaz fidatzen. Zergatik egun batzuetan agertzen da eta beste batzuetan ez? Ez hori bakarrik, itzala deritzozuen objektu horrek forma ezberdinak hartzen ditu, ez ote da mamu bat? Gizakiok edozertaz fidatzen zarete. Zuek bai inozoak!

Zelako arrain handia!

Kaixo! Claudio oilarra, Txingurri, Silvester eta Tazmania gara eta gure bizitzari buruz hitz egingo dizuegu. Guztiok arrainontzi handi batean bizi gara baina ez dugu gure bizitza osoan hemen igaro. Hasieran, dendako arrainontzietan bizi ginen, batzuk Galdakaon eta beste batzuk Bilbon. Gainera, espezie ezberdinetakoak gara, beraz, lehengusutzat baino ezin gara hartu.

Nahiko ondo bizi gara. Egunero esku batek jaten ematen digu, baina ez ordu berean ezta esku bera ere. Jende asko egon omen da gurekin bizitzen eta horregatik janari kantitatea ezberdina da. Guri gustatzen zaigu esku handi eta potolo batek ematen digun janaria, beti kopuru handitan izaten da eta inor ez gara gose gelditzen. Beste eskuek berriz janaria uretara bota eta segiduan joaten dira. Beraz, arreta handiz ibili behar dugu janaria eskuratu ahal izateko. Azkarra ez bazara, jan gabe geldituko zara.

Eta bizitza gehiago konplikatzeko, orain bi arrain berri ditugu familian. Bat Bosko du izena eta oso mantsoa da, beraz, ez digu arazorik sortzen. Bestea, aldiz, erraldoia da, gu baino bi aldiz gutxienez eta Estu izena du. Izutzen gaitu baina inoiz ez digu ezer egin. Egun osoa igarotzen du arrainontziaren hormak begiratzen. Gure hipotesia da oraindik ez dela ohitu eta bere etxera itzuli nahi duela. Horregatik, nostalgiaz begiratzen du arrainontzia edota irteera bat bilatzen ari da, nork daki!

(klikatu irudian eta agertzen den luparekin izenak hobeto ikus daitezke)

Ipurdi fresko-freskoa

Asteazkena, 2010ko azaroak 3

Kaixo! Nire izena Lur da eta nire istorioa kontatuko dizuet. Ni ez naiz Vito eta Lucky-rekin bizitzen, lagun bat besterik ez naiz baina maitagarria naizenez, utzi didate hemen idazten! Ze ona naiz jendea konbentzitzeko orduan!

Tira, ni oso txakur txikia naiz, hilabete batzuk (3hilabete) baino ez ditut eta hilabete bakarra daramat nire amarekin. Ama ez da ni bezalakoa, hori ulertzen duzue, ezta? Bera ez da iletsua eta bere usaina ez da nirea bezalakoa. Gainera, ni baino askoz altuagoa da!

Amarekin bizi naizen denbora honetan, gauza asko ikasi ditut. Adibidez, nire lehenengo paseoak eman ditut. Ez dakizue zelako interesgarria den paseatzea! Badakizue zenbat usain ezberdin dauden? Eta zenbat jende eta zenbat txakur! Zirraragarria benetan! Bestetik, nire lehenengo bainua ere probatu dut eta...ez dakit nola azaldu izan dudan sentsazioa. Bat-batean bainuontzi batean murgilduta aurkitu dut neure burua eta hortik ezin atera! Ez hori bakarrik, hain bustita nengoen ze ileak pisatzen zuen. Oso arraroa, benetan, ez ezazue probatu. Ahal baduzue ohitura horretatik aldendu zaitezte!

Hitz egingo dizuet orain janariaren alboan jartzen didaten ur platerari buruz. Zuek ba al dakizue zertarako balio duen? Nik ulertzen dut elikagaiak jateko direla baina ura duen platera? Nik ipurdia freskatzeko erabiltzen dut. Horrela, ipurdia hozkirritua daukat eta bide batez garbia ere bai. Ama, hori egiten dudanean nire atzetik doa niri errieta egiteko baina ez dakit zergatik. Hurrengo egunean platera hor jarraitzen du, beraz, nik uste dut haserrealdia pasatzen zaiola.

Carbi: Hodeien kondaira

Azkenik lortu dut txakur horren baimena blogean idazteko! Ezagutzen ez naituzuenontzat Carbi jerboa naiz, aktore ospetsua marraskarien munduan, Youtube-en aurki ditzakezue nire filme famatuak. (Tira, bi besterik ez ditut egin orain arte, baina ziur laster askoz gehiago egingo ditudala, hain polita naiz zein ikusleak benetan maite naute).

Gaur jerboen kondaira sekretua kontatuko dizuet, belaunaldiz belaunaldi aho aho kontatu den istorioa: Hodeien biztanleen legenda. Niri amak kontatu zidan eta hari berriz bere amak eta honela gaur arte iritsi da kontakizun eder hau eta orain nik munduari egia azalduko diot. Arretaz irakurri.

Ba al dakizue zer diren hodeiak? Bai, zeruan zintzilikatutako gauza zuri horiek. Hodeiak kotoizko oheak dira benetan, jerboen paradisua eta bertan lehenengo jerboak bizi dira denbora guztian gu, lurreko jerbo txikiak zaintzen. Jerbook kotoi-oheetan lo egiten dugu eta kotoi zati txikiak moldatzeko gai gara handiak bihurtu daitezen, honela ere jaio zire hodeiak. Orain dela milioika urte jerbo batek kotoi zati bat hartu eta hainbeste moldatu zuen non erraldoia bihurtu omen zen. Hain handia zen lurrean berarentzat lekurik ez zegoela eta jerboak zerura eraman behar izan zuen. Behin zeruan kotoi zati erraldoia zati txikiagoetan banatu zuen eta bakoitza bere sema-alaba bati eman zion bertan bizitzeko eta kotoia moldatzen jarraitzeko. Egun hartatik aurrera zeruan kotoi-hodeiak ikus daitezke non erregetzako jerboak bizi diren goxo-goxo gu zaintzen eta lehenengo jerboaren lana jarraituz kotoia gero eta gehiago handituz. Hauetako jerbo batzuk bene-benetan artistak dira eta kotoiari forma bereziak ematen diete. Horregatik zerura begiratzean eta hodeiak ikustean saihatu behar zarete jerboak lanean ikusten eta lortzen baduzue, kontatuko al didazute nola lortzen dituzte hain irudi ederrak sortzea? Nik ohea besterik ez dakit egiten eta!

Marou

Marou ez da familiakoa, bizilaguna baizik. Baina hainbeste denbora pasatzen du nire lorategian ( niri baimenik eskatu gabe) familiako kidea dirudiela. Marou frantsesa da eta beraz, ez nago ziur bere izena ondo idatzi dudanik. Magó ahoskatzen da behintzat, hori ziur. Katu eme honen belarriak motzak diren arrazoia ezezaguna da,baina esan dezaket asko gustatzen zaiola ehiza egitea eta nahiz eta nahiko lotsatia izan, behin ezagutzen zaituenean oso eztitsua da eta ferekak maite ditu. Gizakiekin behintzat honelakoa da. Ni txakurra naizenez eta katuekin erlazio konplikatua dudanez ahalik eta urrunen mantentzen naiz. Marou ere ez da gehiegi niregana gerturatzen.

Jai

Bruni

Bruni 9 hilabeteko txakurkumea da eta nahiko bihurria da. Bere amari eta bere familiako kideei galtzerdiak lapurtzen dizkio eta ezkutaketan jolasten du beraiekin. Asko gustatzen zaio paseatzea eta Jai bezala, bera da gizakiak paseatzera eramaten dituena.

Vito eta niri beldur pixkat ematen digu bera kaiola baino handiagoa delako. Gainera, muturra burdinezko barretan jartzen du eta xurgatu nahi gaitu! Izugarrizko arnasgorak eta arnasbeherak egiten ditu gu xurgatzeko edo gure esentzia lapurtzeko. Ez hori bakarrik, askotan soinu arraroak igortzen ditu eta hori gertatu ondoren muturra kaiolan bertan sartzen du.

Bruni txiki-txikia zenean

Bruniri zintarriak gustatzen zaizkio


Bruni bere osotasunean


Beti bezala lorategi osoa menperatu behar du

Carbi

Carbi gurekin bizi den Jerboa da. Jerbo bat hamster baten antza du, baina buztan luze iletsuarekin eta atzeko handa indartsuekin kanguro moduan salto egiteko. Guztiz beltza da, bularrean duen marratxo zuri luzea izan ezik. Bere jakirik gogokoena pipak dira eta gehien gustatzen zaion kirola marraskatzea ( arropa, plastikoa, egurra edota kartoia izan berdin dio, ez daude beren hortzetatik salbu!).

Egia esateko batzuetan jeloskor jartzen naiz, horren gauza txiki eta aspergarria besoetan hartu eta laztantzen dutenean. Ni askoz ere dibertigarriagoa naiz! Neu laztandu, neu! Txakur handi hau jolasteko prest dago beti! Tira, egia esan Carbi nahiko pottoloa da batzuetan.

Jai

Zer ote dago hor behean?

Umm, bai sagar gozoa!

Neguan kotoi ohean gozo-gozo.

Orain da kaiolatik ihes egiteko unea!

Carla

-Egun on jaun-andreak, Carla akuria aurkeztuko dizuegu-esaten du Lucky-k.

-Carla gaztea izan arren, gu baino askoz handiagoa da-dio Vitok.

-Eta gu baino askoz ere kuxkuxeroagoa da! Beti dago esamesak entzun nahian-barre egiten du Lucky-k

-Gainera, beti eske eta eske ari da bere txistu arraroekin-barre egiten du Vitok.